Psychoterapia grupowa

Psychoterapia dzieci

Osoby dorosłe myślą czasem, że dzieci nie mają problemów. Ci, którzy tak uważają powinni przeczytać książkę Janusza Korczaka „Kiedy znów będę mały”. Autor bardzo subtelnie i z wielką wnikliwością obala mit beztroskiego dzieciństwa . Dzieci także mają problemy. Ich sytuacja jest jednak o tyle trudniejsza, że osoba dorosła wie gdzie i jakiej pomocy może szukać. Dziecko zazwyczaj nie ma jeszcze takiego rozeznania. Jeśli mu nie pomożemy, to będzie sobie radziło „najlepiej jak potrafi”, co wcale nie musi być dla niego korzystne. Na przykład chłopiec, który boi się szkoły radząc sobie po swojemu, będzie starał się jej unikać. Taki, któremu koledzy dokuczają może dojść do wniosku, że „najlepszą obroną jest atak”.

Spotkania z dziećmi mają często charakter eklektyczny (czerpie się z różnych nurtów psychoterapii). Poprawność „metodologiczna” jest mniej istotna niż w pracy z dorosłymi. Stosuje się to, co „działa”, co pomaga dziecku odblokować, odreagować i przepracować jego emocje.

Pierwsze spotkanie przeznaczone jest dla rodziców. To spotkanie jest ważne dla poznania problemu dziecka z ich perspektywy oraz uzyskania ważnych informacji dotyczących jego rozwoju.

Następne spotkania przeznaczone są już dla małego pacjenta. Psychoterapia może mieć formę krótkoterminową (kilkanaście spotkań) albo długoterminową (kilkadziesiąt spotkań). Spotkania odbywają się z częstotliwością raz w tygodniu.

Podczas terapii dziecka wskazane jest by rodzice także podjęli spotkania terapeutyczne (zazwyczaj przyjmuje się zasadę, że z dzieckiem i z rodzicami nie powinna pracować ta sama osoba, ale żeby byli to różni terapeuci).

 

 

W celu zapewnienia maksymalnej wygody użytkowników przy korzystaniu z witryny ta strona stosuje pliki cookies.
Kliknij "Zgadzam się", aby ta informacja nie wyświetlała się więcej.